Ik noem mezelf geen fotograaf, maar een ooggetuige; ik verzamel momenten. Beelden die me aanspreken terwijl het leven zijn gang gaat.

Ik zie iets moois. Mijn telefoon tussen duim en wijsvinger. Klik. Een korte blik door mijn ogen, gedeeld met de wereld.

Ik trek er nooit speciaal op uit om foto’s te maken. Het gebeurt onderweg: tijdens een wandeling, op weg naar de winkel, terwijl ik ergens sta te wachten. Ineens is er dat ene moment dat om aandacht vraagt. Licht dat net goed valt, een blik, een toevallige lijn die alles op zijn plek zet.

Ik heb daar geen dure spullen voor nodig en geen plan vooraf. Wat ik wel heb is de camera die altijd bij me is. Daarmee leg ik vast wat me raakt, precies zoals ik het op dat moment zie. Meestal blijft het bij één foto. Dat beeld klopt, of het klopt niet — een tweede poging maakt het zelden beter.

Wat je hier ziet is dus geen verzameling perfecte plaatjes, maar een logboek van momenten. Kleine dingen die ik anders was vergeten, nu vastgehouden tussen duim en wijsvinger.