42: de kunst van het eenvoudige antwoord (en waarom het op mijn arm staat)

Wie me voor het eerst ontmoet, ziet een getal op mijn arm: 42. Geen geboortejaar, geen geluksgetal, en nee, ook geen verloren weddenschap. Het is mijn kompas in een wereld die zichzelf graag ingewikkelder maakt dan nodig is.

De erfenis van een supercomputer

Sommige lezers hebben het meteen door. In Douglas Adams’ cultklassieker The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy zwoegt een gigantische supercomputer miljoenen jaren op het antwoord op “de Ultieme Vraag over het Leven, het Universum en Alles”. Het resultaat, na al die eeuwen rekenen? 42.

Een fantastische grap, maar ook scherp. Want de clou is dat men denkt een complexe vraag te stellen om daar dan ook een complex antwoord op te verwachten. En dat is volgens mij precies wat wij mensen voortdurend doen: wanhopig zoeken naar antwoorden, terwijl we vergeten de vraag goed te stellen. Dat getal op mijn arm houdt me daar elke dag bij. De waarde van een antwoord zit niet in hoe ingewikkeld het is, maar in of het de kern raakt.

Tussen duim en wijsvinger

Op deze site schrijf ik over de dingen die me bezighouden, vaak ergens op de grens tussen doen en denken. Als IT-serviceverlener zie ik die twee werelden de hele dag op elkaar botsen. Mensen komen bij me met problemen die voor hen voelen als onneembare vestingen. Ze verwachten een ingewikkeld verhaal, dure termen, processen waar ze naar eigen zeggen “geen kaas van hebben gegeten”.

En dan is mijn antwoord meestal teleurstellend simpel. Want dat is mijn overtuiging: de meeste moeilijke vragen hebben een verrassend eenvoudig antwoord nodig om opgelost te raken.

We hebben nu eenmaal de neiging om bij een groot probleem ook meteen een grote, complexe oplossing te zoeken. In ons hoofd groeit het ding uit tot iets monsterlijks. Maar het zit hem zelden in die grote ingreep. Zoals een ambachtsman zijn fijnste gereedschap precies tussen duim en wijsvinger houdt, ligt de oplossing meestal in één kleine, precieze handeling die de ruis wegneemt.

Waarom we moeilijk doen als het makkelijk kan

In mijn werk gebruik ik wat ik gekscherend de “42-methode” noem. Loopt iemand vast, dan stel ik steeds dezelfde vraag: wat probeer je nu eigenlijk écht op te lossen?

Door laagje voor laagje de complexiteit eraf te pellen, kom je vanzelf terug bij de kern. Makkelijk is dat niet altijd, en ik snap waarom. We willen stiekem dat onze problemen gewichtig zijn, dat ze iets zeggen over hoe serieus ons werk en ons leven zijn. Maar vaker dan ons lief is, helpt een simpele reset, een andere kijkrichting of het gewoon schrappen van een paar overbodige stappen meer dan het optuigen van een hele nieuwe supercomputer.

Een herinnering aan de essentie

Die tattoo is voor mij dan ook meer dan een knipoog naar een boek. Het is een werkethiek. Of ik nu een technisch probleem ontwar of met iemand praat over de koers van zijn leven: ik zoek naar de 42.

Naar helderheid in plaats van jargon. Naar eenvoud in plaats van prestige. En naar dat ene moment waarop je gewoon moet glimlachen om hoe absurd ingewikkeld we de vragen maken die we onszelf stellen.

Zit jij op dit moment met een vraag die met de dag ingewikkelder lijkt te worden? Dan is het misschien tijd om de ruis weg te filteren. De kans is groot dat het antwoord dichterbij ligt, en simpeler is, dan je denkt. Loop je vast en denk je dat een frisse blik en een flinke dosis levenservaring kunnen helpen om je probleem helder te krijgen? Pak dan het contactformulier en stuur me een bericht. We zoeken samen wel naar jouw 42.